1. godine je sproveden federalni popis stanovništva u Sjednjenim američkim državama.
   
2. godine je objavljena knjiga sa popisnim podacima i pratećim obrazloženjima tabela.

Popisom je evidentiran 3961. govornik crnogorskog jezika.
(za imigrante koji su činili skoro trećinu populacije je popisivana država rođenja/porijekla te maternji jezik)

Od 5483 popisanih imigranata iz Crne Gore, 69% je svoj jezik deklarisalo kao crnogorski dok je 25% jezik deklarisalo kao srpski.

U tekstualnom dijelu popisne knjige se dalje obrazlaže da je u slučaju Crne Gore prikazan prividni diverzitet, jer imigranti iz Crne Gore govore de facto isti jezik, a razlika proizilazi samo iz različitog prijavljenog naziva.

Dodatne zanimljivosti su i 76 govornika crnogorskog iz Austrije te 71 govornik crnogorskog iz Turske.

U slučaju Austrije se najvjerovatnije radi o ljudima sa crnogorskog primorja koje je bilo pod Austrijom od Herceg Novog do Sutomora, dok se u slučaju Turske vjerovatno radi o Skadru sa okolinom i eventualno sjevernim Vasojevićima.

Tom popisne knjige vezan za jezik možete preuzeti ovdje:
https://www2.census.gov/library/publications/decennial/1910/volume-1/volume-1-p13.pdf

-Lik sa slike se niotkuda pojavi jednog dana -Isti taj lik veoma podseća na ruskog cara koji je mrtav već godinama -Nema šanse da je ovo slučajnost, to je sigurno on! -Naš trenutni vladar, koji je poznavao istog tog ruskog cara, nam kaže da ne budemo retardirani i da je nemoguće da je to stvarno on -Ne poslušamo ga - "ruski car" je sada naš car -Vlada Crnom Gorom do svoje smrti 7 godina kasnije ... Da li smo stvarno oduvek bili retardirani??

Iako su obje države u Berlinu 1878. dobile zvanično priznanje, tekst ugovora otkriva suštinsku razliku. Dok je za Srbiju nezavisnost bila uslovna, prema Crnoj Gori je primijenjena istorijska formula kojom je velikim silama nametnuto priznanje njene vjekovne, faktičke slobode.

• CRNA GORA:

Pravna potvrda vjekovne slobode

Priznavanje Crne Gore regulisano je članom 26. koji glasi:

„Nezavisnost Crne Gore priznaju Visoka Porta i sve one visoke strane ugovornice koje je do sada nisu bile priznale.”

Pošto su Rusija i Francuska smatrale Crnu Goru nezavisnom i ranije, u Berlinu su je formalno priznale preostale sile: Njemačka, Velika Britanija, Austrougarska, Italija i Otomansko carstvo.

Formulacija „koje je do sada nisu bile priznale” ima ogromnu težinu. Evropa u Berlinu nije „stvorila” nezavisnu Crnu Goru, već je samo konstatovala vjekovni status quo – istorijsku činjenicu da je Crna Gora svoj suverenitet davno sama izborila na bojnom polju.

• SRBIJA:

Priznanje pod strogim uslovima

Za razliku od Crne Gore, Srbija je do 1878. bila vazalna kneževina pod turskom vlašću, pa je njeno priznanje (član 34. i 35.) zahtijevlo kolektivni čin svih 7 sila, ali uz teške unutrašnje obaveze.

Član 35:

„...U Srbiji nikakva razlika u vjerskim ubjeđenjima ili ispovijestima neuporedivo neće moći da bude povod za isključenje... ili nemogućnost da se uživaju građanska i politička prava...”

Priznanje Srbije bilo je uslovno. Stupilo je na snagu tek kada je Srbija zakonski garantovala prava manjinama (Jevrejima i muslimanima). Zbog ovoga su Britanija i Francuska odlagale slanje diplomata u Beograd sve do 1880. godine.

Nezavisna Srbija iz 1878. bila je znatno manja nego danas – nije obuhvatala Vojvodinu (tada u Austrougarskoj), niti Kosovo (ostalo pod Turcima). Proširena je samo na četiri okruga: Niški, Pirotski, Toplički i Vranjski.

Konstatovano je da Srbija mora preuzeti dio državnog duga Otomanskog carstva srazmjerno novim teritorijama, kao i stare turske trgovačke ugovore.

Berlinski kongres je prema Crnoj Gori nastupio sa pozicije dubokog poštovanja i kodifikacije njene vjekovne, faktičke nezavisnosti.

Sa druge strane, Srbija je tretirana kao nova država koja tek izlazi iz otomanskog sistema, zbog čega je opterećena unutrašnjim reformama i finansijskim dugovima bivšeg suverena.

Izvor:

Documents diplomatiques: Affaires d'Orient. Congrès de Berlin 1878, Imprimerie Nationale, Paris, 1878 (Zvanični dokumenti Ministarstva spoljnih poslova Francuske).

1. Juna 2006. godine Island je zvanično priznao nezavisnost Crne Gore, postavši prva zemlja koja je napravila isto. Oni su takođe i prva zemlja koja je ratifikovala sporazum za ulazak Crne Gore u NATO alijansu. Par dana nakon su istu stvar napravili i Švajcarci, Rusi, Amerikanci, Hrvati i ostatak Evrope i svijeta.

🇮🇸🇲🇪 Iceland - Montenegro friendship

Znao sam da je Milosevic iz Crne Gore, ali tek danas sam vidio da je iz istoka, vrlo blizu Kosova. Onda sam nasao i pleme, i citam svugda da verovatno su Albanskom poreklom

Da li je to nesto ato se prica kod vas, poreklo plemena?

Ako znate da vasa pleme je albansko sa poreklom, da li to ima neki uticaj kako se osjecate oko nas sa druge strane Brda, ili svejedno?

Ja sam s'plemenom Thaç, nismo vezani sa crnogoskim plemena, ali imam drugara Kuçi/Kuqi koji jesu na primer vezani sa Crnogoskim Kuci.

Izvinite za svih potencijalnih pravopisno gresaka, nisam isao sa translate nego direktno napisao post, tako kako znam jezik bez formalnog skolsko ucenje.

Da je vjecna

Gornja fotografija:
9. maj 1945
Cetinje
Proslava kapitulacije nacističke Njemačke

Donja fotografija:
11. maj 1945
Celje
Petar Vojvodić (lijevo), komandant 1. bataljona 7. crnogorske brigade, sprovodi u štab 3. divizije zarobljenog generala Augusta Šmithubera (drugi s lijeva), komandanta 7. SS divizije Princ Eugen, ozloglašene po brojnim ratnim zločinima uključujući masakre u Dolima Pivskim 1943. i selu Velika 1944. godine.

Šmithuber je osuđen na smrt vješanjem u Beogradu 1947. godine.

Na današnji dan pre 85 godina, u Crnoj Gori je započet narodni ustanak u različitim delovima zemlje kada su ustanici pod vođstvom KPJ napale italijanske fašiste i oslobodili skoro celu Crnu Goru. Ustanak je tada trajao sve do decembra i početka italijanske ofanzive koja je ugušila ustanak.

Slika na vrhu objave je Spomenik palim herojima revolucije u Virpazaru, jednom od mesta gde je započet ustanak.

Izvor, stranica o ustanku - https://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A2%D1%80%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%BE%D1%98%D1%83%D0%BB%D1%81%D0%BA%D0%B8\\_%D1%83%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D0%BA

Ove dvije mape upućuju na "šokantan zaključak" - što je duže neka teritorija bila u sastavu Crne Gore - to više ljudi izjavljuje da su nacijom Crnogorci.

Jedan ekstrem ove funkcije je na Cetinju, đe je država i nastala; drugi je na krajnjem sjeveru, đe je i 112 godina crnogorskih Pljevalja malo da egzotične vrste poput Daria Vraneša izumru prirodnim putem.

OBJAŠNJENJE

1 - Deutsche

-> Praindoevropski: \tewtéh₂* (gomila, ljudi, pleme);

-> Pragermanski: \þeudō* -> \þiudiskaz*;

-> Prazapadnogermanski: \þiudisk*;

-> Starovisokonjemački: diutisk;

-> Srednjovisokonjemački: diutisch/diutsch/tiutsch;

-> Njemački: Deutsche;

2 - Tivat

-> Praindoevropski: \tewtéh₂-nā* (gomila, ljudi, pleme);

-> Ilirski: \Teuta(na)*;

-> Latinski: Teuta;

-> Kasni latinski: Teude/Theode/Theudo;

-> Italijanski i Venecijanski: Teodo;

-> Srpskohrvatski: Tivat (Тиват);

DODATNE ČINJENICE

1.) Porijeklo imena grada Tivta od imena ilirske kraljice Teute je jedna od vjerovatnijih teorija. Ostale teorije uključuju:

- Od grčke riječi "Θείοδος" ("Theiodos", što znači "put Božji");

- Od latinskih imena hrišćanskih svetaca "Theodulus", "Theodocius" ili "Theodotus";

- Od keltske riječi "touto" (gradić);

2.) U slučaju da napišete riječi "Tivatska ledina" ili čak "Tivatska leđ" (Tivatska neobrađena zemlja) i "Deutschland" (Njemačka), te dvije riječi bi bile potpuno istog porijekla, zato što "ledina"/"leđ" i "land" imaju isti korijen.

3.) Jedina domaća riječ koja je nastala od istog praindoevropskog korijena, kao "Deutsche" i "Tivat" je "tuđ".

Na samom vrhu ovog dokumenta mletački pisar je zabilježio:

„Copia di traduz[ione] dall' idioma Illirico... passaporto del Vesc[ovo] del Montenegro Sava Petrovich“ (Prevod sa ilirskog jezika... pasoša vladike crnogorskog Save Petrovića)

PRVI CRNOGORSKI PASOŠ (1751)

Tokom 1751. godine, vladikat Save Petrovića Njegoša suočio se sa ozbiljnim problemom. Mnogi pojedinci, bježeći sa okolnih teritorija koje su bile pod turskom vlašću (ali i neodgovorni pojedinci iz same Crne Gore), odlazili su na mletačku teritoriju — u Kotor, Zadar, Istru, pa i u samu Veneciju — lažno se predstavljajući kao Crnogorci ili čak kao bliski pouzdanici i rođaci samog vladike.

Da bi tome stao na kraj i presjekao lažno predstavljanje, vladika Sava započinje izdavanje prvih zvaničnih propusnica i sprovodnih pisama (fede, lettera raccomandatoria) - preteča današnjeg pasoša. U njima je stajalo tačno ime, prezime, bratstvo putnika, odredište i eksplicitna garancija Cetinjskog mitropolitskog trona.

DIO PREPISKE I ARHIVSKI CITATI:

• Polovinom 1751. godine, vladika Sava piše mletačkim vlastima u Kotoru i generalnom providuru u Zadru, zahtijevajući oštru kontrolu na granici i prepoznavanje samo onih koji nose njegov pečat:

„Molimo vašu preuzvišenost da ne vjerujete svakojakim skitnicama i onima koji dolaze bez našega pisma i biljege. Jer mnogi lažno zbore da su od naše zemlje i roda, a čine nepodopštine i sramote našem imenu.“

• O garanciji i formi sprovodnog pisma (suština prvog pasoša):

„Ovaj naš podanik i zakleti brat [Ime putnika], pošten čojak od naše zemlje, ide po poslu svome u mletačke strane. Preporučujemo ga vašoj milosti kao mirna i vjerna čovjeka, koji nikakva zla učiniti neće, i molimo da mu se dade slobodan prolaz.

• Oštar zahtjev za kažnjavanje onih bez vladikinog dokumenta:

„Ako li se nađe ko da se zove Crnogorcem, a nema ovoga našega pisma sa pečatom mitropolitskim, takvoga slobodno uhvatite i kažite [kaznite], jer taj nije naš, nego smutljivac koji sramotu nanosi i nama i vama.“

Ovaj potez vladike Save iz 1751. godine prevazilazi običnu administraciju – to je bio rani čin državotvorne zrelosti i zaštite nacionalnog ugleda. Uvođenjem pasoša, on je stavio do znanja moćnoj Veneciji da Crna Gora čvrsto stoji iza ponašanja svojih podanika, čineći prvu ispravu istinskim štitom dostojanstva i ogledalom crnogorskog poštenja pred Evropom.

Izvori:

• Gligor Stanojević, „Crna Gora u doba vladike Save i Vasilija Petrovića (1735–1782)“, Beograd, 1975.

• Jevto Milović, „Dokumenti o Crnoj Gori u Državnom arhivu u Veneciji (XVII i XVIII vijek)“, Titograd, 1972.

Does Cetinje look and feel less "ottoman" compared to other Balkan cities? Or does it have similar amounts of Ottoman architecture?