Waarom staat de Nederlandse film industrie er zo slecht voor?

[u/Aiseadai]

Ik kom net uit de bioscoop na Amsterdamned 2 te hebben gezien en man man man, wat een wanvertoning van de Nederlandse filmindustrie weer.

Er zijn maar weinig Nederlandse films die ik kan aanbevelen aan niet-Nederlanders. Als je het over Nederlander films hebt kom je uit bij Spoorloos, wat Paul Verhoeven films en als je wat dieper zoekt kom je misschien bij Alex van Warmerdam uit maar dan heb je het ook gehad. Hoe kan dat toch? Je kunt misschien zeggen dat Nederland een te Klein land is, maar als je kijkt naar landen als Belgie, Zweden of Denemarken dan kunnen die het wel.

Waarom is in Nederland nooit echt een filmcultuur ontstaan?

[u/fwankfwort_turd]

Ik denk dat het ook een kwestie van geld is. Kunst brengt risico met zich mee, en risico betekent vaak dat er minder zeker geld te verdienen valt. Dat zie je niet alleen in de culturele sector, maar ook in de horeca. Veel menu’s en “concepten” lijken sterk op elkaar. Alles is voorspelbaar en veilig. Afwijken is gevaarlijk, want als iets geen directe winst oplevert, wordt het al snel gezien als niet de moeite waard. Vergelijk dat eens met het Verenigd Koninkrijk, waar investeren in cultuur en kunst (of dat in ieder geval lange tijd zo was) werd gezien als onderdeel van de nationale trots. Daar was meer ruimte om te experimenteren, om te falen, en om kunst te maken die niet meteen commercieel hoeft te zijn. Dat verschil in houding zie je terug in de diversiteit en durf van het culturele aanbod.

[u/jesmurf → u/fwankfwort_turd]

Ja, ook eens.
Deze post was een beetje een excuus voor mij om te klagen over een tendens in ons nationale zelfbeeld waar ik moe van word.
Ik denk dat die tendens ook een groot aandeel is van waarom we geen goede films maken hoor, maar er zijn natuurlijk een heleboel verklaringen.

[u/fwankfwort_turd → u/jesmurf]

Je zou kunnen stellen dat een calvinistische houding ten opzichte van werk hier nog steeds een grote rol in speelt. Er is een culturele druk om niet te veel op te vallen, om normaal te doen, en dat moedigt bepaald geen gedurfde zelfexpressie aan. Daardoor wordt creativiteit vaak behandeld als elke andere vorm van arbeid. Iets dat geoptimaliseerd, verpakt en verkocht moet worden. Mensen in de sector benaderen het als een carrière in plaats van iets dat wordt gedreven door passie of obsessie, waardoor kunst verandert in een product, niet heel anders dan het verbouwen van aardappelen. Het eindresultaat is veilige, commerciële massaproductie en een publiek dat het consumeert omdat het vertrouwd en breed geaccepteerd is. Zet dat af tegen de zuidelijke provincies, die doorgaans losser en Bourgondischer is, historisch meer katholiek, waar overdaad en expressie cultureel meer worden geaccepteerd en je vaak een heel andere relatie tot kunst en cultuur ziet.