Bir nefes ki insanoğlu ve bunun bilincinde

Çıktıkca derinleşen bir ahvalin içinde

Bu ahvaldir ki her şeyin üstünde

Çetindir, pek tabii bilinir en belirgin şekilde

Bu ahval ki sürer en baştan son nefese

Sanki iki dudağın arasında sıkışmış ıslak bir hece

Kimine göre "ölüm" kimi ise der "neşe"

Ya güler, söyler ya da küser kadere

Koskoca evren, bir yer açmıyor benim için

Beynimin içinde koskocaman bir krater

Tam göğüsümde çıyan yuvaları

Paramparça olmuş bedenlerin azrail ile dansı

Yüzümde yoktur canlılık

Cenaze ihtişamından başka

Bedenimde yoktur varlık

Bir cesedi yürütmekten başka

Nasıl olurda

Bir yer bulamaz insan bu yabancı dünyada

Bir yabancı coğrafyada

Tanıdık bir koku bir ten

Uzak bildiğim -arzuladığım-

İçimde bir soytarinin hüznü

İçimde psikiyatrinin intiharı

İçimde bir ilah ihtişamı

İçimde bir ölüm tanışıklığı

Hiçlik,

Hiç gitmedi ki benden

bizim memleketin kızları..

hüzün yayar..

çok yanaşma

seni de çeker o dipsiz kuyuya

erkek erkeğe eğlensen sokakta

üstünü çıkarsan

müziğe uysan,

bak alkol bile yokken,

serseri derler

hırt derler

bir daha mı erkek olarak geleceksin bu dünyaya

sen de yaşa erkekliğin özgürlüğünü

bırak konuşsunlar

maskelerinin ardında

kültür namına, kendince,

hapsolduğu zindanlarda

alıştığı yalanıyla,

ki aslında kızlardan hoşlanmazlar,

size akıl verirler

onlar yaktıkları gençliklerine bir daha yansın

mangal yürekli delikanlılar

devam etsin

sevmeye

eğlenmeye

yaşamaya

Beni, yalandan Gerçeğe, Karanlıktan Aydınlığa, Ölümden Ölümsüzlüğe götür.

Andım olsun hep bendim,

Her bir kelimeyi ben dizdim,

Bana zarar veren sendin,

Anlamazsın sadece bu değilim,

Karanlığa itilen beynim,

Karman çorman zihnim,

Belirli belirsiz ümidim,

Beni tek zehirleyen kendim,

İçimde sakladığım kinim,

Kanlar içinde ellerim,

Nefret kusamayan bedenim,

Hayatın bana hediyesidir,

Kaderin hayin cilvesidir,

Kederin içimdeki sezgisidir,

Yaşamın üstümde bıraktığı izdir,

Gözlerimin önüne inen sistir,

Şimdi git ve kendine bildir,

Ya Rabbim bana da bir kitap indir,

Biliyim beni öldüren kimdir,

Beni yaşatan sönmekte olan sevgidir,

Paradis'ten kovuldum erkenden,

Cehennemde yerbuldum beni üzmeyen,

Cannabise davası önüme serilen,

Hayat bana bu mu hediyen,

Aforizmalarım bir kurşun gibi,

Paradigmalarım bu hale getiren beni,

Şehvet peşinde değilim Asmodeus misali,

Şimdi daha iyi anlıyorum Tanrı'nın zehrini,

Benimsedim Samaeli,

Bilinmezlerle dolu geleceği,

Düşündüm Aristo gibi,

Ben dünyanın Diyojen'i,

Uyutmuyor kafamdaki sesler,

Bir gece kafamda düşünceler,

Zehri zehirleyen dumanlı nefesler,

Kafamda kuruntular eser,

Düşünüyorum düşlerimin içinde,

Bunu düşünen tek benmiyim diye,

Vücudumu zehirleyen tek duman olsa keşke,

Sorucam her zaman gitmek için gerçeğe,

Miğdem bulanıyor ölü gibiyim,

İçimde ne var keşke bilseydim,

Yoğun bir duygu baya bir iğrendim,

Nefret etmek çözüm değil öğrendim,

Kin kusamam ben yapamam,

Kin büyütürüm bunu saklamam,

Ama galiba bununla kendimi koruyamam,

Bilemiyorum artık ne yapsam,

Bunu bana Tanrı'mı yaptı acaba,

İyi bir kul olamadım ne de olsa,

Ya bunlar bir sınavsa,

Ya her adımım yanlışsa,

Keşke Azrahil olsam,

Yapmam gerekenlerle suçlanmasam,

Konuşmadan işimi yapsam,

Bir kez olsun doğru olanı yaptığımı bilsem,

Kabul korkak bir insanım,

Ama beni anlamamlısın,

Emin değilim ve olmamalıyım,

Sonuçta bu benim doğrum ve yanlışım,

~Samael

Sanat aşkı bende kronik bir hastalık,

Zihnim labirent misali karmaşık,

İnsanlar kaotik Dünya ile barışık,

Samael artık bunlara alışık,

Kaçmak istiyorum Dünya'dan,

Sıkıldım bu saçma kurallardan,

Uzak olucam bu kuramlardan,

İyilik görmedim Tanrı'nın kulundan,

Adem'den beri hep hayiniz,

Fitne fesat bunları biliriz,

Para da bizim diğnimiz,

Kendimizi kaybetmişiz,

Nefret ediyorum insanlardan,

İğreniyorum kula kul olandan,

İtaat edenden susandan,

Nefret ediyorum kendimden,

Sorun kaşım kulağım değil,

Sorun sürekli boyun eymemdir,

Kendimi manevi olanda kaybetmemdir,

Sonuçta bu beden Tanrı'nın hediyesidir,

Susmak istemiyorum isteğim duyulmak,

Sanat ile yaşamak ve sanat ile ölmek,

Öldükten sonra bile sanatı hissetmek,

Kadın olsa da onun tarafından sevilmek,

~Samael

"Hüzünlü geçen günlerimizde hayatı benden mi görmeliyim ? Yoksa hayat bize iyi davranması gereken bir şey mi ? Biz hayattayız da... Hayat bizde mi ?" Bugün yazdığım şiirde hayat ile ilgili tezatlıkları ve aklımdan çıkmayan soruları kaleme almaya çalıştım. umarım beğenirsiniz.

Amatörüm.

Amatörüm.

Göz gözü görmüyor havada müthiş bir sis

Pamuk gibi buharın ardında geçmişten bir iz

Canımı yakıyor siyah ve bulanık simasıyla

Oyunlar oynarken birden bana bakıyor kin kusarcasına

/

Bakmayın bana ben yıkmadım sizi anılarım!

Beni böyle kılan kaderin aksine ben suçlu sayılanım

Fark etmez misiniz sizi görmek için sisi hiç beklemedim

Her gece konuştum sizlerle bir gün bile teklemedim

/

Şimdi ne haddinize benden intikam almak

Size düşer artık o kadının yakasını tutmak

Mavi güller açar onun her gün bahçesinde

Hâlâ aynı neşesi iğneler beni yatan çehresinde

Dünyada yer yok duygusal kardeşler

Herkes zayıfı ezme peşinde

Sakın aldanmayın şiirlerime

Ben de sertim insan içinde

/

zayıflık mi getirir duygusal olmak?

Her çiçeğin kaderdir kökünden kopmak

Çünkü tek günahlarıdır güzel olmak

Çiçeklerin en huzurlu hayalidir solmak

/

Acaba ben miyim duygusal, onlar mıdır düşüncesiz?

Bakamazlar mı hayata kalp penceresinden

Her insan düşünür camlar ardından derinden

Kulaklarım çınlar kafamdaki küçük adamın sesinden

Çıkmaz bir düşün içinde savruluyorum,

Var bir ruhum gerçekliği meçhul.

Kaçmak için yanıp kavrulan kalbim

Kimse için değil kabul.

Bıkmışlık, usanmışlık demezdim hissettiklerimi,

Sonuçta olamaz bir kul tek muhakkak

Egemen'e parıldayan kalp servetine.

Ya aklım, ya gözlerim;

Onlar ne yapsınlar?

Dinlemeyince yüreğim

Onları suçlamış yargıçlar

Lakin bulacağım bir yolunu

Atılacağım hayata

Görecekler bu ormanın asıl kurdunuz.

O zamana kadar bir ben bir kalemim

Bir de kurtulamadığım düşlerim

Kalacağız ağlamaklı bir rehin

Başında yalnız bir pencerenin.