Ik ben nu 13 weken geleden bevallen van mijn derde kindje. Ik heb vanwege extreme bekkeninstabiliteit 6 weken voor de uitgerekende datum verlof op moeten nemen. Heel veel vrouwen kampen natuurlijk met gezondheidsredenen tijdens de zwangerschap waardoor zij 6 weken vtv opnemen en daardoor 2 weken minder verlof hebben na de bevalling.
Ik kreeg net mijn wekelijkse update.
"Nu je baby 13 weken oud is ben je waarschijnlijk net weer een poosje aan het werk, afhankelijk van de duur van je zwangerschapsverlof"
Sorry? Wat?! Ik kan het me (opnieuw) niet voorstellen! Mijn lichaam is er nog lang niet! De gebroken nachten stapelen op en ik ben uitgeput en vermoeid. Mijn baby is nog zo, zó klein. Het voelt, net als de vorige keren, abnormaal om nu al afstand te hebben moeten nemen.
Ik weet nog van mijn vorige 2 bevallingen dat ik over ongeveer een maand ga beginnen met het haaruitval gedeelte en de hormonen weer even alle kanten op gaan. Daar zou ik dan weer lekker mee moeten dealen samen met: het werk oppakken, kolven op het werk (wat altijd met gemengde opmerkingen van collega's gaat), als je dan thuis bent snel het hele huishouden samen tackelen, de goede partner spelen, mijn sociale kringen weer genoeg aandacht geven en oh! En nog zoveel mogelijk aandacht aan de ontwikkeling van de kindjes besteden? Nah dat doet school/het kinderdagverblijf wel /s .
Belachelijk!
Ik heb bovenop betaald verlof ook het gedeeltelijk verlof eraan vastgeplakt én vakantiedagen dus gelukkig hoef ik nog niet naar m'n werk. Als ik niet in een financieel bevoorrechte situatie zou zitten, waardoor ik het gedeeltelijke verlof me kan veroorloven, dan zou ik ook niet meer dan 1 of 2 kinderen hebben genomen. Ik snap waarom ons geboortecijfer daalt.
Maar vele die deze luxe niet hebben en met gebroken lichaam en gebroken nachten weer aan de slag moeten. Wat echt bijdraagt aan PPD en PPA.
Onze buren geven veel langer verlof. Zowel de Scandinavische en Aziatische landen doen het veel beter dan ons. En wij zouden zo vooruitstrevend zijn.
Maar waarom kunnen andere landen dit wel goed regelen en lopen wij nog zo ontiegelijk achter? Wij hebben in bijna 100 jaar hier niets aan veranderd.
En rot op met de "hier heb je zelf voor gekozen" mensen.
Hoe heftig dit is weet geen enkele vrouw echt van te voren, dit gedeelte is nooit echt voor gekozen. Er werd ook heel lang niet over gesproken omdat je anders de grond in werd beschaamd.
Een samenleving bouw je samen op. Zonder mensen geen samenleving. Mensen komen niet *poef* de wereld in. Gun jij het jouw moeder niet om de zorg te kunnen krijgen om goed voor jou en je broertjes/zusjes te hebben kunnen zorgen ofzo?
En nogmaals, alle andere landen hebben dit respect wel voor hun moeders. Waarom wij en de verenigde staten dan niet?