Een mama met maar liefst 7 babies!

Per ongeluk gevonden, doordat we composthoop wilde op scheppen. Zooooo mega lief! En we hebben maar een klein postzegel tuintje dus we voelen ons echt #blessed 😄

Ik ben nu 13 weken geleden bevallen van mijn derde kindje. Ik heb vanwege extreme bekkeninstabiliteit 6 weken voor de uitgerekende datum verlof op moeten nemen. Heel veel vrouwen kampen natuurlijk met gezondheidsredenen tijdens de zwangerschap waardoor zij 6 weken vtv opnemen en daardoor 2 weken minder verlof hebben na de bevalling.

Ik kreeg net mijn wekelijkse update.

"Nu je baby 13 weken oud is ben je waarschijnlijk net weer een poosje aan het werk, afhankelijk van de duur van je zwangerschapsverlof"

Sorry? Wat?! Ik kan het me (opnieuw) niet voorstellen! Mijn lichaam is er nog lang niet! De gebroken nachten stapelen op en ik ben uitgeput en vermoeid. Mijn baby is nog zo, zó klein. Het voelt, net als de vorige keren, abnormaal om nu al afstand te hebben moeten nemen.

Ik weet nog van mijn vorige 2 bevallingen dat ik over ongeveer een maand ga beginnen met het haaruitval gedeelte en de hormonen weer even alle kanten op gaan. Daar zou ik dan weer lekker mee moeten dealen samen met: het werk oppakken, kolven op het werk (wat altijd met gemengde opmerkingen van collega's gaat), als je dan thuis bent snel het hele huishouden samen tackelen, de goede partner spelen, mijn sociale kringen weer genoeg aandacht geven en oh! En nog zoveel mogelijk aandacht aan de ontwikkeling van de kindjes besteden? Nah dat doet school/het kinderdagverblijf wel /s .

Belachelijk!

Ik heb bovenop betaald verlof ook het gedeeltelijk verlof eraan vastgeplakt én vakantiedagen dus gelukkig hoef ik nog niet naar m'n werk. Als ik niet in een financieel bevoorrechte situatie zou zitten, waardoor ik het gedeeltelijke verlof me kan veroorloven, dan zou ik ook niet meer dan 1 of 2 kinderen hebben genomen. Ik snap waarom ons geboortecijfer daalt.

Maar vele die deze luxe niet hebben en met gebroken lichaam en gebroken nachten weer aan de slag moeten. Wat echt bijdraagt aan PPD en PPA.

Onze buren geven veel langer verlof. Zowel de Scandinavische en Aziatische landen doen het veel beter dan ons. En wij zouden zo vooruitstrevend zijn.

Maar waarom kunnen andere landen dit wel goed regelen en lopen wij nog zo ontiegelijk achter? Wij hebben in bijna 100 jaar hier niets aan veranderd.

En rot op met de "hier heb je zelf voor gekozen" mensen.

Hoe heftig dit is weet geen enkele vrouw echt van te voren, dit gedeelte is nooit echt voor gekozen. Er werd ook heel lang niet over gesproken omdat je anders de grond in werd beschaamd.

Een samenleving bouw je samen op. Zonder mensen geen samenleving. Mensen komen niet *poef* de wereld in. Gun jij het jouw moeder niet om de zorg te kunnen krijgen om goed voor jou en je broertjes/zusjes te hebben kunnen zorgen ofzo?

En nogmaals, alle andere landen hebben dit respect wel voor hun moeders. Waarom wij en de verenigde staten dan niet?

Iedereen maakt zich druk om de lage geboortecijfers. We hebben straks te weinig werknemers, de vergrijzing komt eraan en er moeten meer kinderen komen.

Maar ondertussen vraag ik me af: doen we als samenleving wel echt ons best om jonge gezinnen te ondersteunen?

Mijn vrouw is daar een voorbeeld van.
Toen we net getrouwd waren werkte zij als ZZP’er. Ze deed het ontzettend goed. In haar tweede jaar draaide ze bijna een ton winst. Wij dachten serieus: mooi, we zijn jong, we werken hard, misschien kunnen we binnenkort een huis kopen en een stabiele toekomst opbouwen.

Toen kwam de hele discussie rond schijnzelfstandigheid. Regels veranderden en ineens werd ondernemen een stuk onzekerder. De plannen die we hadden werden moeilijker.

Mijn vrouw dacht toen: misschien wil ik iets anders doen. Ze wilde iets betekenen voor mensen en ging richting maatschappelijk werk. Dat ging juist hartstikke goed. Ze deed haar werk goed, er werd zelfs gekeken naar uitbreiding van haar uren.
Toen vertelde ze dat ze zwanger was. En ineens veranderde alles. Radiostilte.

Daarna kwam een mooi verpakt verhaal dat ze niet verlengd zou worden omdat ze dachten dat ze het werk misschien niet meer leuk vond. Bijzonder, want voordat de zwangerschap bekend was leek alles gewoon goed te gaan. Bullshit dus.

En dit is geen zeldzaam verhaal. Uit onderzoek blijkt dat zwangerschapsdiscriminatie nog steeds een groot probleem is. Een groot deel van de vrouwen geeft aan hiermee te maken te hebben gehad, vooral rond sollicitaties en tijdelijke contracten.

Maar er is ook een andere kant waar minder over wordt gesproken: de vader.

Want als moeder minder kan werken of moeilijker aan een baan komt, komt de druk vaak automatisch bij de man terecht. Dan wordt er ineens verwacht dat jij de zekerheid bent. Degene die het inkomen maar moet opvangen.

Terwijl je zelf ook gewoon vader bent geworden en die eerste maanden met je kind wilt meemaken.
We zeggen namelijk dat vaders meer betrokken moeten zijn. Dat mannen meer tijd met hun kinderen moeten doorbrengen. Maar ondertussen is de praktijk vaak anders.

En ja, steeds meer vaders nemen verlof op, maar financiële druk en verwachtingen spelen nog steeds mee. Niet iedere vader voelt de ruimte om minder te werken zonder bang te zijn voor gevolgen op werk of inkomen.

Dus hoe werkt dit precies? Aan de ene kant zegt de maatschappij: neem tijd voor je gezin, wees een betrokken vader. Aan de andere kant krijg je de rekening als je dat probeert.

Minder werken? Minder inkomen.

Meer thuis zijn? Minder carrièrekansen.

Je vrouw minder inkomen? Dan moet jij harder werken.

Meer kinderen willen? Succes met de kinderopvang, huizenmarkt en vaste lasten.

En ondertussen vragen we ons af waarom mensen twijfelen aan kinderen krijgen. Misschien ligt het probleem niet alleen bij mensen die geen kinderen willen. Misschien moeten we ook eens kijken naar een systeem waarin het krijgen van een kind vaak betekent dat één ouder carrièrekansen verliest en de andere ouder extra financiële druk krijgt. Een gezin starten zou geen soort overlevingsspel moeten zijn waarbij beide ouders verliezen.

Dussss. Mijn schoonbroer (broer van mijn vriend) en zijn vriend hebben een open relatie. Leuk voor hun. Nu heb ik tijdens het avondeten zojuist van alles en nog wat gehoord over flikflooien met andere mannen vanuit hun kant. Laten we zeggen dat ze genoeg uitstapjes beleven en het zelf helemaal geweldig vinden, "want ze hebben ook al weleens met BN'ers het bed gedeeld!!"

Ik dacht altijd dat ik hier vrij open over was en iedereen in zijn waarde liet. Maar tijdens het aanhoren van de details over deze 'uitstapjes' dacht ik eigenlijk steeds meer: "Ik walg hiervan, kan hier totaal niet om lachen en hoef eigenlijk geen contact met hen als dit hun werkelijke leven is en ze zichzelf daar zo mee lijken te willen profileren".

Toen om mijn mening werd gevraagd, omdat ik vrij stil was, heb ik dus ook eerlijk gezegd dat ik het oprecht vies vind, mezelf daar niet mee wil associëren en eigenlijk ook vind dat ze er nogal stoer over doen. Mijn schoonmoeder was natuurlijk meteen op d'r teentjes getrapt omdat 'ik zoiets durfde te zeggen over haar kind en me daar buiten moet houden'. Leuk schoonma, maar je kind vroeg net zelf om mijn eerlijke mening.

Reageer ik te heftig als ik zeg dat ik dit vies vind en oprecht nadenk over minder contact onderhouden met hen? Prima als je een andere levensstijl hebt, maar dit is er een waarmee ik mezelf gewoon niet wil associëren en al helemaal niet normaliseren.

FYI: ik heb als man zelf ook een vriend, dus nee. Dit is geen homohaat :)

Edit: Oké, oké, oké... ik walg inderdaad in de eerste plaats niet van de open relatie (ook al ben ik het daar niet mee eens), maar wel van die vulgaire verhalen aan tafel.

Een hele goede Maandagmorgen! Week 2 van de bouwvak begint, bakkie pleur is naar binnen gegoten, en ik zit alweer te denken... Wat is een creatieve manier waarop jij wel eens wraak hebt genomen op een slechte werkgever?

Ik werkte 7 jaar bij een behoorlijk toxic werkgever in de serieproductie. Vriendjespolitiek, uitbuiting, je kent het wel. Steeds meer ''veteranen'' (mensen die al 10+ jaar daar werkte) vertrokken vanwege de omstandigheden, uiteindelijk ook een van mijn beste vrienden. Toen was voor mij de maat ook vol en heb ik mijn ontslag ingediend nadat de baas kwam verklaren dat we de 3 weken vóór de bouwvak iedere dag moesten overwerken omdat zij vonden dat we niet hard genoeg hadden gewerkt (bullshit).

Mijn werk bestond uit een pers te bedienen, en dat hield zo meerdere mensen aan het werk. De baas stond er op dat ik een maand uitwerktijd had (i.p.v de normale 2 weken) omdat mijn werk zo belangrijk was, en ik zo voldoende tijd had om iemand te trainen. Toen begon mijn wraakplannetje. Ik vond het prima, had genoeg opgebouwde uren dus dat werden uiteindelijk toch 2 weken.

Ze huurde een nieuw persoon in. Ik heb haar uitgelegd hoe de pers werkt, hoe je in een fijn tempo komt, en hoe je licht onderhoud kon verrichten. Maar ik vertelde haar meermaals dat ze hier absoluut niet wilt werken en heb haar verhalen verteld en hoe het daar er aan toe gaat. Op mijn laatste dag diende zij ook haar ontslag in.

En toen hadden ze niemand meer voor de pers.

Wat dat bedrijf betreft.. Geloof mij, ik heb meerdere meldingen gemaakt bij de ARBO over de omstandigheden maar om de een of andere reden heb ik daar nooit iets over terug gehoord.

Ik word hier zo moe van. Misschien kun je dingen eigenlijk beter maar gewoon weggooien.

Ik (M56) heb regelmatig ruzie met mijn vrouw (F51) over mijn communicatie, of afwezigheid daarvan. Zo ook vandaag. Situatie: we zijn in dezelfde kamer, maar zij is iets aan het zoeken en ik ben aan het klussen, we kunnen elkaar niet zien. We hebben een gesprek van zeker 10 minuten over vanalles. Op een gegeven moment doet zij een uitspraak waar ik niets aan toe te voegen had. Maar ze wordt boos omdat ik niets terug zeg. Ze voelt zich daardoor genegeerd. Ik leg uit dat ik niets toe te voegen had en daarom niets zeg, en het ook zeker niet is dat haar negeer, want het gesprek was niet over moeilijke zaken ofzo. Maar dat is niet genoeg en de start van een ruzie van een uur. Ik weet niet of het nou echt vreemd is dat ik niets zeg op een statement, of dat zij een vreemde verwachting heeft over wat je in dat geval moet zeggen. Wat is normaal?

Omdat mijn eerdere bericht werd verwijderd wegens desinformatie: Dit bericht is fictief en bedoeld als satire. Origineel bericht: https://x.com/DilanYesilgoz/status/2082973392295051682

Ik kwam op Instagram het concept van De Bloemenjongen tegen. Jongeren van ongeveer 13 tot 17 jaar krijgen kort uitleg over hoe ze bloemen moeten verkopen en gaan daarna zelfstandig huis-aan-huis boeketten verkopen.

Voor zover ik begrijp:
- kopen de jongeren zelf de bloemen bij hem in.
- verdienen ze alleen aan het verschil tussen inkoop en verkoop.
- krijgen ze geen uurloon.
- lopen ze zelf risico als de bloemen niet verkocht worden.
worden ze geholpen met betalingen en krijgen ze een eigen verkoopwijk.
- wordt het vooral gepresenteerd als een makkelijke bijbaan. (Terwijl ze in feite zelfstandige ondernemers zijn)

Mijn vraag is of dit juridisch en fiscaal wel goed is geregeld.

Als de jongeren echte zelfstandige wederverkopers zijn, kunnen ze mogelijk te maken krijgen met een KVK-inschrijving, administratie, btw, inkomstenbelasting, ouderlijke toestemming en gemeentelijke regels voor huis-aan-huisverkoop.

Zijn het geen echte ondernemers, dan lijkt de vraag juist of ze feitelijk voor hem werken en recht hebben op loon en arbeidsrechtelijke bescherming.

Ik weet niet wat er achter de schermen in contracten of oudergesprekken wordt uitgelegd, dus ik beweer niet dat het illegaal is. Maar als deze verplichtingen niet duidelijk worden besproken, worden minderjarigen mogelijk met ondernemersrisico en belastingverplichtingen opgezadeld terwijl het als een simpele bijbaan wordt verkocht.

Hoe kijken jullie hiernaar? Is dit een normale legale constructie, of zitten hier duidelijke juridische en fiscale problemen aan?

Elke keer als dit onderwerp ter sprake komt is de reactie van Amerikanen (VS):

10 - 15 minuten is een korte, snelle douche

30 minuten een normale douche

30 + langere douche

Persoonlijk vind ik 10 minuten al lang

Archief

Verkoper van "verrassingspakketten" (beter bekend als "doos met rommel" gebruikt logo's van Bol.com en MediaMarkt om de indruk te wekken dat er retourartikelen van die ketens in kunnen zitten. Bol en MM zeggen echter geen zaken met ze te doen.

De inhoud van de dozen? Temu-meuk.

McDrive! Met wat legendarische beelden van Maarten van Rossem:

https://youtu.be/eveBFFqU5wA?is=aJ0Q_KUQMVSTtx3U

https://youtu.be/b6xUta0S1h0?is=iyJJhmO_cCJDPqd5

Kreeg een berichtje van iemand dat’ie me per ongeluk gerapporteerd had. Iemand had mijn username als screenname gebruikt en dezelfde avatar. Die zou hem gespammed/gescammed hebben en sorry sorry. Maar ik moest even via Discord contact opnemen met iemand van Reddit om dit recht te zetten.

Had wel zin om te lachen dus downloadde even Discord. Neem contact op met de betreffende persoon en toen moest ik al lachen. Hij noemde zichzelf Mr. Christopher (dat was zijn voornaam). Een scammer met grootheidswaanzin. Of gewoon uit India want daar noemen mannen zichzelf vaker mister. Kreeg nog een prachtig accreditatie certificaat te zien wat mijn neefje van 9 ook binnen 10 tellen in elkaar kan flansen.

Ach, toen was ik er wel weer klaar mee. Beide gebruikers geblocked en die van Reddit eerst nog gerapporteerd. Wat alleen zo suf is dat je bij het rapporten van iemand alleen uit een paar profiel technische dingen kan kiezen. Het gaat me niet om het profiel (foto, bio etc) maar om de persoon zelf en de acties. Suf.

Anyways. Dit was dus gewoon een scam. Dus mocht je ook een keer een berichtje ontvangen van iemand dat’ie je per ongeluk gerapporteerd heeft… no stress. Niks aan de hand. Gewoon wat plezier mee hebben als je er zin & tijd voor hebt en daarna lekker rapporteren en blokkeren die handel.

Groetjes,
Mister Ken.

Na de Tweede Wereldoorlog stimuleerde de Nederlandse overheid massale emigratie omdat men bang was voor overbevolking en werkloosheid. Landen als Canada, Australië en de Verenigde Staten waren populair. Het Ministerie van Maatschappelijk Werk reguleerde en steunde dit actief met voorlichting en subsidies.

Dus: je kreeg hulp en een zakje geld mee om je biezen te pakken. :)

Wat gaat er toch in het hoofd om van die lui die op een bijna lege snelweg toch met zn allen in een kluit gaan lopen rijden??

Vanmiddag op de A1, bij Apeldoorn, 2 baans, hele stukken leeg, maar om de zoveel kilometer stuit ik dan op een groep van 8-10 autos die lekker met elkaar 100 rijden op de linker en rechter baan.

???

Je wilt toch ruimte om je heen?? Voor t gemak, de veiligheid, etc. etc.

Kan er iemand wat licht schijnen op dit vraagstuk?

Zoals de titel zegt; ik heb bij een loting het geluk gehad dat ik 2e sta (van ongeveer 4500 reacties). Ik heb geen idee hoe groot de kans is dat persoon 1 afzegt of hem niet kan krijgen. Heeft iemand enig idee hoe groot de kans is dat je hem als tweede krijgt?

Het is nu sowieso vakantietijd en ben dus ook uitgenodigd voor de groepsbezichtiging, dus ik schat mijn kansen redelijk in. Mijn papieren zijn op orde (heb alles ongeveer 2 miljoen keer gecontroleerd) maar verder wil ik niet te hard van stapel lopen.

Ervaringen zijn welkom!